Witam, dzisiaj wyjątkowo krótki wpis.

Chciałem wszystkim polecić Szczeniaki - czyli świat małych psów. Jesto to nowy blog, który swą tematyką obejmuje głównie sprawy związane z wychowywaniem młodych psów. Znajdziecie tam wiele wyczerpujących opisów metod szkolenia psów, ich żywienia i zdrowia szczeniaka. Zapraszam wszystkich zainteresowanych.

Szkolenie psa warto rozpocząć od nauki załatwiania potrzeb poza domem. Niestety nie istnieje jedna, w pełni skuteczna metoda, która poradzi sobie z każdym zwierzakiem. Dlatego, do każdego psa należy podejść indywidualnie.

Ważne, aby wspólne wyjście z domu i spacery, kojarzyły się psu dobrze. Młodego psa bardzo łatwo może przestraszyć hałas, co spowoduje, że pies nie będzie w stanie się załatwić. A każdy następny spacer będzie dla szczeniaka traumatycznym przeżyciem. Aktywne i nadpobudliwe psy chcą przez cały czas szaleć podczas spaceru, zapominając o swoich potrzebach. Należy wtedy uspokoić psa – najlepiej zapiąć go na smyczy i próbować spokojnie spacerować.

Młode psy powinny wychodzić na dwór, w celu załatwienia się, co 3 godziny. Szczeniak nie ma jeszcze prawidłowo rozwiniętego pęcherza oraz mięśni odpowiedzialnych za trzymanie moczu, przez co nie jest w stanie tego kontrolować. W takiej sytuacji należy psu okazać wiele cierpliwości i zrozumienia. A gdy już pies narobi w domu, dobrze jest zebrać nieczystości szmatą i wyjść z psem na dwór i tam pokazać mu co zrobił. To sprawi, że dwór zacznie mu się kojarzyć z załatwianiem potrzeb fizjologicznych.

Szkoląc psa, nigdy nie karz, nie bij i nie wtykaj psiego nosa w to, co zrobił – w ten sposób mu nic nie wytłumaczysz i nie nauczysz go załatwiania się na zewnątrz.

Najprostszym sposobem oduczenia psa załatwiania się w domu jest przykrywanie gazetami lub kuwetą miejsca w którym pies najczęściej załatwia swoje potrzeby. Następnie, z dnia na dzień, przesuwamy je coraz bliżej drzwi. To powinno w końcu uzmysłowić psu, że robi się to na dworze. Gdy nasz pupil załapie o co chodzi, należy za każdym razem chwalić, a nawet nagradzać. To dodatkowo go zmotywuje do robienia tego na dworze.

• Witamin A - jej niedobór powoduje pogorszenie wzroku psa w ciemności, czyli tzw. nocną ślepotę oraz poważne zmiany w błonach śluzowych oczu.
• Witamina B1 – gdy nie zadbamy o dostarczenie psu tej witaminy, to narażamy psa nanerwobóle, niedowłady, brak apetytu i biegunkę.
• Witamna B2 – jej brak powoduje obrzęk kończyn, głowy i okolicy uszu.
• Witamina PP uchroni psa przed poważnym zapaleniem skóry, obrzękami języka
• Witamina H – przy jej niedoborach skóra staje się podatna na stany zapalne, szczególnie w miejscach słabo owłosionych – np. w okolicy pachwin. Dodatkowo, pojawiają się bóle mięśniowe i spada waga psa.
• Kwas pantotenowy - Jego braki powodują zaburzenia w wytwarzaniu barwnika włosów i problemy neurologiczne.
• Kwas foliowy - przy jego braku występują nieżyty przewodu pokarmowego, długotrwałe luźne stolce, niedokrwistość i anemia.
• Witamina B12 – to czynnik przeciwanemiczny. Objawem jej niedostatku jest anemia złośliwa.
• Cholina – Jej niedobory prowadzą początkowo do stłuszczenia wątroby a w konsekwencji do jej marskości.
• Inozytol -  brak powoduje m. in. kłopoty z laktacją karmiących zwierząt, niebezpieczny spadek perystaltyki jelit.
• Witamina C – głównym objawem jej braku są owrzodzenia i krwawienia dziąseł. Mogą pojawiać się też krwawienia do tkanki podskórnej i okostnej. Powstałe rany goją się długo i często dochodzi do wtórnych zakażeń. Skóra przypomina „tarkę”, a nabłonki ulegają znacznemu rogowaceniu i złuszczaniu.
• Witamina E – Przy jej braku pojawiają się kłopoty z układem rozrodczym (np. u samców utrata ruchliwości plemników i zdolności do zapłodnienia, zanik nabłonka nasieniotwórczego).
• Witamina K – niedostatki tej witaminy powodują skazę krwotoczną i rozliczne, rozległe krwawienia.
• Witamina P – Jej braki objawiają się wzrostem przepuszczalności naczyń, co w konsekwencji prowadzi do krwotoczności.
• Witamina F - jej znaczny niedobór opóźnia i hamuje wzrost, prowadzi do kłopotów dermatologicznych, zwyrodnienia nerek.

Jak zapewne zauważyliście na naszym blogu Wszystko o psach zaszło kilka istotnych zmian, wszystko po to aby jeszcze bardziej ułatwić i uprzyjemnić jego przeglądanie.

Pierwsza istotna i najbardziej zauważalna zmiana to nowy wygląd. Całkiem nowa szata graficzna naszym zdaniem jest przyjemniejsza i bardziej przejrzysta. Mamy nadzieję, że i wam przypadnie do gustu.

Druga zmiana dotyczy dodawania komentarzy. Już nie trzeba się logować i podawać swojego adresu e-mail, a wasze komentarze nie będą dodatkowo czekać na akceptację administratora.Teraz wasze odpowiedzi pojawią się odrazu po opublikowaniu. Liczymy, że to dodatkowo zachęci was do odwiedzania i wypowiadania się na naszym blogu.

Pozdrawiamy wszystkich miłośników psów i zapraszamy do lektury.

Chyba każdy właściciel swojego psa uważa, że jest on bardzo ważną częścią jego rodziny a dbanie o jego zdrowie to podstawa. Weterynarz jest więc waszym doktorem rodzinnym, więc musi to być specjalista, któremu można zaufać i którego będziemy odwiedzać regularnie. Jest to osoba, z którą powinniśmy mieć bardzo dobry kontakt i rozmawiać jak najwięcej na temat zdrowia i kondycji naszego czworonoga. Oto kilka prostych rad, jak postępować z weterynarzem.

Co powinieneś robić:

• Informuj swojego weterynarza o wszelkich zmianach w wyglądzie i zachowaniu swojego psa.
• W rozmowie z weterynarzem bądź konkretny i rzeczowy.
• Przygotuj sobie listę spraw, które chciałbyś przedyskutować ze swoim weterynarzem.
• W trakcie rozmowy o zdrowiu swojego psa z lekarzem – sporządzaj notatki i staraj się zapamiętać jak najwięcej.
• Gdy w trakcie spotkania coś nadal jest niejasne lub czegoś nie jesteś pewien, powinieneś prosić lekarza o dokładniejsze wyjaśnienie problemu.
• Już na samym początku powinieneś ustalić kwestie finansowe i koszty, jakie jesteś w stanie ponieść, aby zapewnić psu zdrowie.
• Jeśli masz wątpliwości co do opini weterynarza – to zwróć się o radę do innego specjalisty. Wkońcu zdrowie twojego psa jest najważniejsze.
• W wypadku, gdy nie zgadzasz się z radami weterynarza, powinieneś śmiało z nim o tym porozmawiać i wyrazić wszelkie obawy i niezadowolenie.

Czego nie powinieneś robić:

• Nie czekaj dni, tygodni czy nawet miesięcy, ze zgłoszaniem zmian w zachowaniu i zdrowiu psa.
• Nie wpadaj do weterynarza w ostatniej chwili, bez zapowiedzi – jeśli sytuacja nie jest krytyczna i stan zdrowia psa tego nie wymaga.
• Nie odstawiaj psu leków bez wiedzy weterynarza, tylko dlatego że jego stan zdrowia się widocznie polepszył, lub odwrotnie – nie zauważyłeś żadnej poprawy.
• Nie powinieneś bagatelizować jakichkolwiek zaleceń swojego weterynarza.
• Nie chodź do innego lekarza, bez ich wiedzy o sobie. To oczywiste, że czasem należy udać się do konkretnego specjalisty z danym problemem.

Nie powinieneś sugerować się tylko i wyłącznie tym, co przeczytasz w internecie lub dowiesz się od innego właściciela psa. Twój weterynarz ma ogromną wiedzę, popartą dyplomami oraz wieloletnią praktyką.

Podczas kąpieli psa należy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Należy pilnować stałej temperatury wody podczas kąpieli i nie używać zbyt gorącej i zbyt zimnej wody. Po namydleniu należy psa dobrze spłukać wodą, uważając aby nic nie dostało się psu do nosa, uszu i oczu. Po kąpieli trzymać psa w domu dopóki całkowicie nie wyschnie.

Najlepiej planować kąpiel psa na wieczór, po jedzeniu i ostatnim spacerze. Do zmoczenia sierści, a potem do jej spłukania najlepszy jest prysznic. Jeśli nim nie dysponujemy, polewamy psa z wiaderka lub kubeczka. Ponieważ kąpiel usuwa z psiej sierści substancje tłuszczowe, zabezpieczające ją przed przemoczeniem i zwiększające jej zdolności izolacyjne, nie należy tego zabiegu dokonywać zbyt często. Po zdjęciu obroży stawiamy zwierzę w wannie lub umywalce.W uszach należy umieścić tampony z waty, aby zapobiec dostaniu się do nich wody – może to spowodować zapalenie psiego ucha. Teraz trzeba sierść dokładnie zmoczyć, posuwając się od szyi do ogona. Wcześniej przygotowujemy w kubku szampon, zmieszany z niewielką ilością wody. Szampon powinien być starannie dobrany do rodzaju i aktualnego stanu włosa naszego psa. Szampon należy dokładnie rozprowadzić po całej powierzchni i dobrze wetrzeć. Uważać trzeba, aby nie dostał się on do oczu, uszu, nosa i pyska, szczególnie jeśli jest to szampon zawierający składniki owadobójcze. Woda używana do kąpieli powinna być umiarkowanie ciepła, nigdy zimna ani gorąca i utrzymywać w miarę jednakową temperaturę.

Po bardzo dokładnym wypłukaniu należy odcisnąć nadmiar wody z sierści, od góry do dołu. Teraz można już psa wyjąć z wanny i umieścić na dużym ręczniku. Trzeba mu najpierw pozwolić na energiczne wytrzepanie reszty wody, zmienić ręcznik na suchy i porządnie wytrzeć. W miarę potrzeby zmieniać ręczniki, a jeśli pies na to pozwala, dokończyć suszenia przy pomocy suszarki do włosów. Jeśli używamy suszarki, trzeba psa jednocześnie szczotkować. Przyspieszy to suszenie i pozwoli na ładne ułożenie włosa w pożądanym kierunku. Jeśli nasz pies wymaga częstego kąpania, na przykład w sezonie wystawowym, warto zaopatrzyć się w specjalną, stojącą suszarkę – mamy wtedy obie ręce wolne do szczotkowania i czesania.

Młode psy powinny być przynajmniej do 3 tygodnia życia karmione tylko i wyłącznie pokarmem swojej matki. Po tym okresie jako uzupełnienie mleka matki pies powinien otrzymać od swojego właściciela pierwszy dodatkowy pokarm. Dodatkowe dożywianie szczeniąt ustala się w zależności od tego, ile mleka otrzymują jeszcze od suki i od wielkości miotu. Stopniowo ilość pokarmu jest zwiększana i rozdzielana na kilka karmień w ciągu dnia.
Pokarm dla nowo narodzonych szczeniąt przygotowywany jest w sposób podobny jak dla niemowląt: do jednej lub dwóch przepisowych porcji mleka w proszku dodaje się ciepłą wodę. Przygotowany pokarm należy podawać w temperaturze ciała pieska, tj. około 38 °C.

Oto przykładowy skład pierwszego pokarmu dla szczeniaka:

• 800 ml pełnego mleka
• 200 ml niskoprocentowej śmietanki, jedno żółtko
• 1 łyżeczka do herbaty wysterylizowanej mączki kostnej
• 1 łyżeczka do herbaty kwasku cytrynowego
• 2, 3 krople witamin A + D3.

Z czasem warto zmienić dietę szczeniakowi, jednak rób to stopniowo, tak aby uniknąć problemów żołądkowych.
Pamiętaj, że szczenięta rosną i rozwijają się bardzo szybko. Ich zapotrzebowanie na energię jest około dwa razy większe w stosunku do masy ciała niż u dorosłego psa (około 200 kcal na 1 kg wagi). Potrzebują znacznie więcej kalorii i białka dlatego karma, którą dajemy szczenięciu, będzie miała ogromny wpływ na jego wzrost, rozwój i zachowanie. Piesek powinien dostawać właściwą ilość pokarmu każdego dnia, odpowiednią ilość białka, węglowodanów, tłuszczów, witamin i soli mineralnych. Powinien to być pokarm smaczny i łatwo przyswajalny.

Pomiędzy 4 a 6 miesiącem życia szczeniakowi zaczynają wyrzynać się zęby stałe. Należy wówczas dostarczyć organizmowi większą ilość wapnia. Trzeba również pamiętać, że psy różnią się apetytem. Niektóre szczenięta mają tendencję do nadmiernego objadania się. Nie wolno dopuścić do zbytniego obżarstwa, gdyż może to zaprocentować otyłością. Szczeniak do 1 roku życia powinien być bardzo szczupły. Rozwijający się wtedy kościec nie będzie obciążany niepotrzebnie, przez nadmiar tkanki tłuszczowej.

Egzema

Egzema to silny stan zapalnym skóry, który przechodzi w łuszczenie, co prowadzi do wypadania sierści. Na początku zauważyć można rozlane zaczerwienienia oraz swędzące obrzmienia skóry, wokół których występują drobne pryszczyki z przejrzystym płynem. Z czasem na skórze psa pojawiają się się ciemne strupy z krwią. Po pewnym czasie strupy odpadają, a oczyszczona skóra łuszczy się i z czasem powraca do normy. Egzema najczęściej występuje w okolicach nosa, ust, odbytu i na zgięciach kończyn. Leczenie egzemy to długotrwałe zabiegi lekami, na przykład homeopatycznymi (Mercurius corresivus D6, Croton D6, Antimonium Crudum D12, Graphites D6, Oleander D12).

Łamliwe i słabe pazury

Schorzenie to dotyka psy, które są żywione w niewłaściwy sposób. Pazury rosną bardzo szybko, a jednocześnie kruche, a więc łamią się, co powoduje, że zwierzę źle chodzi i często próbuje pazury ogryzać. Aby temu zaradzić należy często obcinać je za pomocą cążek i wygładzać pilnikiem. Jednocześnie rozpocząć należy leczenie całego or ganizmu zwierzęcia.

Kilka rad, które sprawią, że szkolenie psa będzie przyjemne i skuteczne

Pozytywne nastawienie
To bardzo ważne, aby w trakcie szkolenia, twój pies był chwalony i nagradzany za każdym razem, gdy właściwie wykona zadanie. Mogą to być pochwały słowne lub jakiś smakołyk, który zmotywuje psa do dalszej współpracy. Zapamiętaj – szkolenie psa to zabawa.

Stanowczo lecz przyjaźnie
Gdy wydajesz psu komendy typu “do nogi”, używaj wesołego i przyjaznego głosu, aby wzbudzić u psa zaufanie. Jednak, gdy chcesz aby pies usiadł i został – powinieneś zniżyć swój głos i być stanowczy przy wydawaniu komendy.

Szkolenie zacznij jak najwcześniej.
Najlepszy czas na rozpoczęcie szkolenia psów to okres pomiędzy 6 – 8 miesiącem. Jednak zapamiętaj, że nigdy nie jest zapóźno aby nauczyć psa kilku owych sztuczek.

Nie karz psa zbyt surowo
Bicie i popychanie psa, wsadzanie jego nosa w to co narobił na dywanie – nie jest właściwym sposóbem na wychowanie psa. Może to przyspożyć wielu problemów przy dalszym szkoleniu, bo pies zacznie się ciebie bać i straci zaufanie do ciebie.

Bądź cierpliwy
Cierpliwość to najważniejsza cecha w trakcie szkolenia psa i jest prawdziwym kluczem do sukcesu. Jeśli jesteś w złym nastroju to nie przystępuj do treningu z psem. Pamiętaj, że jest on wyjątkowo sprytny i wyczuje wszystkie twoje złe emocje.

Nie rozpraszaj psa.
Na treningi wybieraj ciche miejsca na uboczu, w parku, polanie, lub w domowym zaciszu.

Krótki czas treningu
Około piętnaście minut wystarczy, aby nauczyć psa prostych, podstawowych komend. Gdy pies kilkukrotnie, prawidłowo wykona zadanie, pochwal go i zrób przerwę na zabawę. Dzięki temu pies się nie znudzi dalszą nauką.

Nosówka to jedna z najgroźniejszych chorób wirusowych wśród zwierząt. Cechuje się wysoką śmiertelnością i bardzo ciężkim przebiegiem. Zarażenie następuje przez kontakt bezpośredni (np. lizanie i wąchanie), lub pośredni (trawniki). Dotyka psów w każdym wieku, jednak najczęściej występuje u szczeniąt w wieku 2 – 5 miesięcy. Objawy choroby zależą od układu, jaki został zaatakowany.

Postać oddechowa nosówki:
Pierwsze objawy to najczęściej podwyższona temperatura ( nawet do 40 C) , oraz zmiany w gardle i węzłach chłonnych. Po kilku dniach pojawia się u psa katar, zapalenie spojówek, kaszel.

Postać pokarmowa nosówki:
Często pojawia się po 10 dniach trwania odmiany oddechowej. Pojawiają się wtedy objawy ze strony układu pokarmowego tj.: brak apetytu, wymioty i biegunka.

Postać nerwowa i skórowa:
Występuje po 3-4 tygodniach leczeniach, a objawia się drżeniem kończyn, żuchwy, czasami porażeniami. Drżenie żuchwy powoduje toczenie piany z pyska. Postać skórna ujawnia się poprzez zgrubienia skóry na podeszwach łap (choroba twardej łapy). Postać nerwowa nosówki zazwyczaj prowadzi do śmierci zwierzęcia.

Przyczyną choroby jest wirus nosówki psów (canine distemper virus – CDV) z rodziny Paramyxoviridae. Wirus jest uodporniony na czynniki środowiskowe, jednak pod wpływem promieni słonecznych ginie po 2-3 dniach.

Leczenie polega na niwelowaniu objawów i wzmacnianiu układu immunologicznego psa.
Aby zniwelować objawy stosuje się leki obniżające gorączkę, wzmagające przemianę materi, a w przypadku problemów z układem pokarmowym staramy się nawadniać psa i likwidujemy zaburzenia elktrolitowe. Aby zwalczyć infekcje stosujemy antybiotyki. Gdy choroba jest już w zaawansowanym stadium, to konieczne jest odżywianie psa metodą pozajelitową.

Aby ustrzec swojego psa przed nosówką – uodparniaj go poprzez regularne szczepienia. Pierwsze szczepienie przeciw nosówce należy wykonać między 6 a 8 tygodniem życia, gdy pies jest zdrowy i niezarobaczony.